Please help the poor Farmer in INDIA.....

If u could do something for them then i would think that my poem got the meaning.....

मातीचं लेकरू

मातीचं लेकरू, मातीत जन्मलं
मातीत वाढून, मातीतच खेळू लागलं
मातीला नवं अस्तित्व देऊन,
मातीतच पोट भरू लागलं......

ठाव नव्हती या लेकराला,
तडा पडेल उभ्या आयुष्याला
गुन्हा फक्त एकच केला,
माती माय समजून, मातीतच जगत राहिला.

न हाव होती पैशाची,
न हाव होती मोठं व्हायची
इच्छा फक्त एवढेची होती ......
सोनं करून मातीचं, सगळ्यांची भूक भागवायची होती.

उभ आयुष्य मातीत झटत राहिला
तहान, भूक, घराला विसरून
उन्हात मर, मर, मरत राहिला
मातीचं लेकरू,
मातीतच पोट भरू लागलं......

हट्ट काय रे या लेकराचा
भूक काय रे या लेकराची
समजू नाही शकलो आपण कधी
जीवन गाथा या मातीच्या लेकराची....

- मयुर वाकचौरे

मला माफ कर आई .....

मला माफ कर आई .....

मला माफ करशील ना आई
आपल्याच घरातील दुधाची ,
चोरून खातोय मी साई.

मला मारताना, नेहमीच तुझ्या डोळ्यात पाणी येई
मला मात्र खोडया करताना नेहमीच हसू येई

किती गं माझा लाड करतेस
माझ्या खोडकर हट्ट पुरविण्याकरता
नेहमीच बाबांपुढे हात पसरतेस....

आजारी मी असताना रात्र-रात्र तू जागतेस
मला खाऊ-पिऊ घालून,
स्वतः मात्र उपाशीच झोपतेस.
मला माफ कर आई .....
मला माफ कर....

सारं काम करून रोज मला शाळेत सोडतेस
दिवसभर अबाड काम करून,
संध्याकाळी मात्र बाबांचे बोलणे खातेस.....

माझ्यासाठी देवाकडे नको-नको ते नवस करतेस
स्वतःला मात्र देवाकडे गहाण ठेऊन ,
माझ्या डोक्यावरून मायेचा हात फिरवतेस.
मला माफ कर आई .....
मला माफ कर....

पहिलं पाउल टाकताना ,
बोट पकडून तू मला सावरलं
बळ पायात आल्यावर मात्र,
तुला कधीच मी हरवलं.....

गरम-गरम मला खाऊ घालताना
हात नेहमीच तुझे भाजले,
त्याच हातांना मलम लावायला
स्थान मी माझे गमावले.
मला माफ कर आई .....
मला माफ कर...

आज, थकलेलं तुझं पाऊल पुढे टाकतांना
तुला गरज माझी भासली,
मात्र, पाठ आज मी तुला दाखवली....

अश्रू तुझ्या डोळ्यात
नेहमीच माझ्यासाठी दाटते
दूर मी खूप गेलो,
तरी वाट तू माझी पाहते..
मला माफ कर आई .....
मला माफ कर....

डोळ्यातील पाणी आटलं तुझ्या
आठवण माझी काढत.
तरी, "बाळा चुकलं का रे माझं काही "
श्वास सोडलास तू शेवटी असं म्हणत...
मला माफ कर आई .....
मला माफ कर....
- मयुर वाकचौरे

निःशब्द...

निःशब्द...

शब्दाच्या या खेळात

डाव माडंला मी मनाचा

सागंत राहिलो शब्दातुनी तूला

भाव या प्रितीचा...!

कधी न कळली प्रित तूला

माझ्या खट्याळ शब्दाची

स्वप्ण फ़क्त एव्हढेची होते

प्रित असू दे कोवळ्या मनाची...!

शब्दातही तूला पाहत होतो

पाहून शब्दातच तूला माडंत होतो

खेळूनी खेळ शब्दाचा

पुन: शब्दातच मी राहत होतो...!

शब्दाच्या या कोड्यात

एक घरटं बाधून पाहीलं मी

घरटं बाधल्यावर मात्र

शब्दातुनीच दुर जाताना तुला पाहिलं...!

शब्दातुनी दुर गेल्यापरी तू

आज निःशब्द होऊनी बसलो

तुझ्या पाठमो-या शरीराकडे बघून

मीच माझ्या शब्दातुनी हसलो...!

तू गेल्यावर आता उरला

तो फक्त ...

निःशब्द.. निःशब्द.. आणि निःशब्द..!

-मयुर वाकचौरे

अशी असावी ती...

अशी असावी ती...

स्वपनातील परीसारखी

पण नको स्वनासारखी...

सकाळी तुरळ्क आठवणारी.

अशी असावी ती...

गुलाबाच्या पाकळीसारखी

पण नको गुलाबासारखी...

ऊन्हात कोमजून जाणरी.

अशी असावी ती...

सुर्याच्या कोवळ्या किरणासारखी

पण नको तापलेल्या सुर्यासारखी...

जवळ जाताच राख करणारी.

अशी असावी ती...

चंद्राच्या शितल छायेसारखी

पण नको चंद्रासारखी...

एकही डाग असलेली.

-मयुर वाकचौरे

आता तुला सगळं जुनं....?

आता तुला सगळं जुनं
आठवेल की नाही कुणास ठाऊक...?

मला आठवतं तुझ्या
गालावर पडणारी खळी...
तुला मात्र तुझं हसणं
आठवेल की नाही कुणास ठाऊक...?

मला आठवतं तुझे
ते तिखट अश्रू...
तुला मात्र तुझं रडणं
आठवेल की नाही कुणास ठाऊक...?

मला आठवतं आपण
एकदा पावसात भिजलो होतो...
तुला मात्र तो पाऊस
आठवेल की नाही कुणास ठाऊक...?

मला आठवतं दिलं होतं
गुलाबाचं फ़ुल...
तुला मात्र त्याचा रंग
आठवेल की नाही कुणास ठाऊक...?

मला आठवतं तु
एकदा रुसली होतीस...
तुला मात्र माझं रागवणं
आठवेल की नाही कुणास ठाऊक...?

मला आठवतं आपण
खुप भाडायचो...
तुला मात्र माझं भाडंण
आठवेल की नाही कुणास ठाऊक...?

आता तुला सगळं जुनं
आठवेल की नाही कुणास ठाऊक...?

-मयुर वाकचौरे

आठवतेस तू...!

न चुकता करावा तुला फोन

मग, उगाच तु चेष्टा करून बोलावं

बोलता-बोलता असाच वेळ निघून जावा...

याक्षणी आठवतेस तू...

फोन हाती घेतल्यावर बघावा

तु पाठवलेला जुनाच एखादा "मेसेज"

बघून मग असाच विचार करत बसावा...

याक्षणी आठवतेस तू...

एखाद्या दिवशी पहावी वाट

करशील तू फोन म्हणून, तुझं मात्र

वेळ नाही बोलू आपण नतंर...

याक्षणी आठवतेस तू...

तुझं नेहमीच खट्याळ बोलणं

माझं मात्र नेहमीच तुला रागवणं

पण तरीही तुझं शात बसणं...

याक्षणी आठवतेस तू...

तुझा नेहमीच माझ्याकडे हट्ट

माझं मात्र नेहमीच रूबाब दाखवणं

तरीही तुझा मझ्यावर विश्वास असणं...

याक्षणी आठवतेस तू...

मित्र म्हणून काय नाही केलस तू

माझं मत्र "मी असाच आहे"

पण तरीही सागण्याचा तूझा प्रयत्न असणं...

याक्षणी आठवतेस तू...

नेहमीच तूझं प्रेमानं बोलणं

माझं मात्र नेहमीच टोचून बोलणं

तरीही तू एकून घेण्याचं मोठेपण असणं...

याक्षणी आठवतेस तू...

डोळ्यातील अश्रूही थाबेना आज

रूसलेत तेही मझ्यावर

मिही अश्रुची चादर पाघंरणार मनावर...

याक्षणी आठवतेस तू...

The lines which written by you for me...

"मैत्री आपली मनात जपलीस

कधी सावलीत, कधी ऊन्हात तापली

कधी फुलात, कधी काट्यात रूतली

तरीही तू ती मनात जपलीस..."

याक्षणी आठवतेस तू...

- मयुर वाकचौरे

जिवनाची गाडी तुझी...!

मन सोडुनी आज आलो

स्वछंदी बागेत रमलो

बसलो कितीही एकटा

शब्दाविना हा खोटा

प्रवासी म्हणून प्रवास करत होतो

धावत्या गाडीबरोबर जाण्याचा,

प्रयत्न करत होतो

इतक्यात मग आवाज येतो

न ठाव या मनाची

रमत उडना-या पाखराची

उगीच बघत बसलो

विनाकारण तिच्यात फ़सलो

नजर तिची ती काटेरी

मज काळजाला ठोकरी

तरी पाहण्याची हुरहुर मानावी

ह्रुदयाच्या बिट ती वाढवी

मन माझे हे कोवळे

जसे नित्य-नियम पाळे

उगाच चेष्टा माझी करुनी

मन माझे कानी म्हणी

अरे वेड्या,

समोर असतना पाहत रहा

निघूनी गेल्यावर चालत रहा

जिवनाची गाडी तुझी,

आली तशी चालवत रहा.

- मयुर वाकचौरे