Please help the poor Farmer in INDIA.....

If u could do something for them then i would think that my poem got the meaning.....

मातीचं लेकरू

मातीचं लेकरू, मातीत जन्मलं
मातीत वाढून, मातीतच खेळू लागलं
मातीला नवं अस्तित्व देऊन,
मातीतच पोट भरू लागलं......

ठाव नव्हती या लेकराला,
तडा पडेल उभ्या आयुष्याला
गुन्हा फक्त एकच केला,
माती माय समजून, मातीतच जगत राहिला.

न हाव होती पैशाची,
न हाव होती मोठं व्हायची
इच्छा फक्त एवढेची होती ......
सोनं करून मातीचं, सगळ्यांची भूक भागवायची होती.

उभ आयुष्य मातीत झटत राहिला
तहान, भूक, घराला विसरून
उन्हात मर, मर, मरत राहिला
मातीचं लेकरू,
मातीतच पोट भरू लागलं......

हट्ट काय रे या लेकराचा
भूक काय रे या लेकराची
समजू नाही शकलो आपण कधी
जीवन गाथा या मातीच्या लेकराची....

- मयुर वाकचौरे

मला माफ कर आई .....

मला माफ कर आई .....

मला माफ करशील ना आई
आपल्याच घरातील दुधाची ,
चोरून खातोय मी साई.

मला मारताना, नेहमीच तुझ्या डोळ्यात पाणी येई
मला मात्र खोडया करताना नेहमीच हसू येई

किती गं माझा लाड करतेस
माझ्या खोडकर हट्ट पुरविण्याकरता
नेहमीच बाबांपुढे हात पसरतेस....

आजारी मी असताना रात्र-रात्र तू जागतेस
मला खाऊ-पिऊ घालून,
स्वतः मात्र उपाशीच झोपतेस.
मला माफ कर आई .....
मला माफ कर....

सारं काम करून रोज मला शाळेत सोडतेस
दिवसभर अबाड काम करून,
संध्याकाळी मात्र बाबांचे बोलणे खातेस.....

माझ्यासाठी देवाकडे नको-नको ते नवस करतेस
स्वतःला मात्र देवाकडे गहाण ठेऊन ,
माझ्या डोक्यावरून मायेचा हात फिरवतेस.
मला माफ कर आई .....
मला माफ कर....

पहिलं पाउल टाकताना ,
बोट पकडून तू मला सावरलं
बळ पायात आल्यावर मात्र,
तुला कधीच मी हरवलं.....

गरम-गरम मला खाऊ घालताना
हात नेहमीच तुझे भाजले,
त्याच हातांना मलम लावायला
स्थान मी माझे गमावले.
मला माफ कर आई .....
मला माफ कर...

आज, थकलेलं तुझं पाऊल पुढे टाकतांना
तुला गरज माझी भासली,
मात्र, पाठ आज मी तुला दाखवली....

अश्रू तुझ्या डोळ्यात
नेहमीच माझ्यासाठी दाटते
दूर मी खूप गेलो,
तरी वाट तू माझी पाहते..
मला माफ कर आई .....
मला माफ कर....

डोळ्यातील पाणी आटलं तुझ्या
आठवण माझी काढत.
तरी, "बाळा चुकलं का रे माझं काही "
श्वास सोडलास तू शेवटी असं म्हणत...
मला माफ कर आई .....
मला माफ कर....
- मयुर वाकचौरे

निःशब्द...

निःशब्द...

शब्दाच्या या खेळात

डाव माडंला मी मनाचा

सागंत राहिलो शब्दातुनी तूला

भाव या प्रितीचा...!

कधी न कळली प्रित तूला

माझ्या खट्याळ शब्दाची

स्वप्ण फ़क्त एव्हढेची होते

प्रित असू दे कोवळ्या मनाची...!

शब्दातही तूला पाहत होतो

पाहून शब्दातच तूला माडंत होतो

खेळूनी खेळ शब्दाचा

पुन: शब्दातच मी राहत होतो...!

शब्दाच्या या कोड्यात

एक घरटं बाधून पाहीलं मी

घरटं बाधल्यावर मात्र

शब्दातुनीच दुर जाताना तुला पाहिलं...!

शब्दातुनी दुर गेल्यापरी तू

आज निःशब्द होऊनी बसलो

तुझ्या पाठमो-या शरीराकडे बघून

मीच माझ्या शब्दातुनी हसलो...!

तू गेल्यावर आता उरला

तो फक्त ...

निःशब्द.. निःशब्द.. आणि निःशब्द..!

-मयुर वाकचौरे

अशी असावी ती...

अशी असावी ती...

स्वपनातील परीसारखी

पण नको स्वनासारखी...

सकाळी तुरळ्क आठवणारी.

अशी असावी ती...

गुलाबाच्या पाकळीसारखी

पण नको गुलाबासारखी...

ऊन्हात कोमजून जाणरी.

अशी असावी ती...

सुर्याच्या कोवळ्या किरणासारखी

पण नको तापलेल्या सुर्यासारखी...

जवळ जाताच राख करणारी.

अशी असावी ती...

चंद्राच्या शितल छायेसारखी

पण नको चंद्रासारखी...

एकही डाग असलेली.

-मयुर वाकचौरे

आता तुला सगळं जुनं....?

आता तुला सगळं जुनं
आठवेल की नाही कुणास ठाऊक...?

मला आठवतं तुझ्या
गालावर पडणारी खळी...
तुला मात्र तुझं हसणं
आठवेल की नाही कुणास ठाऊक...?

मला आठवतं तुझे
ते तिखट अश्रू...
तुला मात्र तुझं रडणं
आठवेल की नाही कुणास ठाऊक...?

मला आठवतं आपण
एकदा पावसात भिजलो होतो...
तुला मात्र तो पाऊस
आठवेल की नाही कुणास ठाऊक...?

मला आठवतं दिलं होतं
गुलाबाचं फ़ुल...
तुला मात्र त्याचा रंग
आठवेल की नाही कुणास ठाऊक...?

मला आठवतं तु
एकदा रुसली होतीस...
तुला मात्र माझं रागवणं
आठवेल की नाही कुणास ठाऊक...?

मला आठवतं आपण
खुप भाडायचो...
तुला मात्र माझं भाडंण
आठवेल की नाही कुणास ठाऊक...?

आता तुला सगळं जुनं
आठवेल की नाही कुणास ठाऊक...?

-मयुर वाकचौरे

आठवतेस तू...!

न चुकता करावा तुला फोन

मग, उगाच तु चेष्टा करून बोलावं

बोलता-बोलता असाच वेळ निघून जावा...

याक्षणी आठवतेस तू...

फोन हाती घेतल्यावर बघावा

तु पाठवलेला जुनाच एखादा "मेसेज"

बघून मग असाच विचार करत बसावा...

याक्षणी आठवतेस तू...

एखाद्या दिवशी पहावी वाट

करशील तू फोन म्हणून, तुझं मात्र

वेळ नाही बोलू आपण नतंर...

याक्षणी आठवतेस तू...

तुझं नेहमीच खट्याळ बोलणं

माझं मात्र नेहमीच तुला रागवणं

पण तरीही तुझं शात बसणं...

याक्षणी आठवतेस तू...

तुझा नेहमीच माझ्याकडे हट्ट

माझं मात्र नेहमीच रूबाब दाखवणं

तरीही तुझा मझ्यावर विश्वास असणं...

याक्षणी आठवतेस तू...

मित्र म्हणून काय नाही केलस तू

माझं मत्र "मी असाच आहे"

पण तरीही सागण्याचा तूझा प्रयत्न असणं...

याक्षणी आठवतेस तू...

नेहमीच तूझं प्रेमानं बोलणं

माझं मात्र नेहमीच टोचून बोलणं

तरीही तू एकून घेण्याचं मोठेपण असणं...

याक्षणी आठवतेस तू...

डोळ्यातील अश्रूही थाबेना आज

रूसलेत तेही मझ्यावर

मिही अश्रुची चादर पाघंरणार मनावर...

याक्षणी आठवतेस तू...

The lines which written by you for me...

"मैत्री आपली मनात जपलीस

कधी सावलीत, कधी ऊन्हात तापली

कधी फुलात, कधी काट्यात रूतली

तरीही तू ती मनात जपलीस..."

याक्षणी आठवतेस तू...

- मयुर वाकचौरे

जिवनाची गाडी तुझी...!

मन सोडुनी आज आलो

स्वछंदी बागेत रमलो

बसलो कितीही एकटा

शब्दाविना हा खोटा

प्रवासी म्हणून प्रवास करत होतो

धावत्या गाडीबरोबर जाण्याचा,

प्रयत्न करत होतो

इतक्यात मग आवाज येतो

न ठाव या मनाची

रमत उडना-या पाखराची

उगीच बघत बसलो

विनाकारण तिच्यात फ़सलो

नजर तिची ती काटेरी

मज काळजाला ठोकरी

तरी पाहण्याची हुरहुर मानावी

ह्रुदयाच्या बिट ती वाढवी

मन माझे हे कोवळे

जसे नित्य-नियम पाळे

उगाच चेष्टा माझी करुनी

मन माझे कानी म्हणी

अरे वेड्या,

समोर असतना पाहत रहा

निघूनी गेल्यावर चालत रहा

जिवनाची गाडी तुझी,

आली तशी चालवत रहा.

- मयुर वाकचौरे

शब्दातुनी आठवण तुझीच आहे...!

करतो आहे कविता आज मी

तुझेच सगळे प्रेम आहे

सुचली जरी ओळ मला

शब्दातुनी आठवण तुझीच आहे

न ठाव मला कवितेची

ओळख शब्दाची तु करुन दिलीस

कधी न ओळखले मी मला

ओळख इतकी तु करुन दिलीस

आठवण तुझी मनी इतकी जपली

दुर तु जरी असली तरी

जवळ असल्याची मनाने समजूत दिली

गोड, गुलाबी थंडी जशी संध्यापरी

कधी न जावे दूर तु

स्वप्णातही मला कधी न भासे

असेल जरी चंद्र दुर तरी

प्रकाश काय कम पडे

जळत असतो सुर्य जरी

तात्पर्य फ़क्त एव्ह्ढेच आहे

प्रकाश सर्वासी देऊनी तरी

रात्रभर बिचारा एकटाच आहे

रागवू तरी कसे तुला मी

चुक माझ्या समोर आहे

रडवुनी तरी तुला काय

डोळ्यातून पडणारे अश्रु माझेच आहे

हक्क गाजवु कसा माझा मी

ज्या हक्काचा तुला राग आहे

झाल्या जरी तिन्ही सान्जा

मनी दिवा तुझा लावला आहे.

समजेल का मन हे माझे तुला

प्रवास अजून खूप लाब आहे...

- मयुर वाकचौरे

प्रेम, प्रेम म्हणजे प्रेम असतं...!

Vol :- 1

प्रेम, प्रेम म्हणजे प्रेम असतं

"आकाश" जमिनीशी भिडणं

एव्ह्ड ते कठीण असतं

वाटत जरी सोपं असलं तरी

"पेपर" लिहीण्याइतकं अवघड असतं

प्रेम, प्रेम म्हणजे प्रेम असतं

दुरून दिसणा-या गुलाबासारखंपण,

जवळ गेल्यावर "काटं" असतं

प्रेम, प्रेम म्हणजे प्रेम असतं

चविला जरी साखर असलं

तरी नतंर "ड्याबेटिज" असतं

प्रेम, प्रेम म्हणजे प्रेम असतं

दाद मिळेल इतपर्यतं ठीक

पुढे ते "Public" असतं

प्रेम, प्रेम म्हणजे प्रेम असतं

"Lecture Attend" करवासं वाटलं तरी

"Seminor" देण्याइतकं अवघड असतं

प्रेम, प्रेम म्हणजे प्रेम असतं.......

-मयुर वाकचौरे

फ़ुलपाखरु ते...!

कदाचित कविता वाचुन थोडं वेगळं वाटेल ..........

पण येथे फ़ुलपाखरु हि फ़क्त संकल्पना माडली आहे ........

फ़ुलपाखरुच्या जागी "ति" इथे आहे..... "M...R"...

अशाच एका संध्याकाळी

फ़ुलपाखरु ते मज-जवळ आले

येऊन सुदर, स्वछंदी, ऊनाड

कानी माझ्या दु:ख सागुन गेले.

ओळख नाही त्याची नि माझी

पहिल्याच भेटीत इतक्या जवळ आले

मीही मित्र म्हणून दु:ख तुझे आहे ते माझे

सागुनी प्रेमळ स्वप्णी त्यास वचन दिले.

दिवस रात्र झटलो

दु:ख त्याचे दुर करण्यामागे लागलो

माहित होती व्यथा त्याची मला

स्वत:ला विसरुन त्याजवळ जाऊ लागलो

हसत रहवे त्याने सतत

म्हणून स्वत: रडत राहिलो

कळत-नकळत मन माझे त्यासी जुडले

स्वछंदी मन माझे मला सोडुनी गेले.

दिवस तो मग असाच एक

न सागताच आला

फ़ुलपाखरु ते उडुन दूर गेले

आहाकार मनी माजला.

फ़ुलपाखरुच ते, नाही बंधनात कुणाच्या

उगाच मन हे भ्रमात होते

कधी न कुणाचे झाले ते

मन माझे त्याच्या साथ होते.

कधी न ह्रुदयाच्या "बीट" त्या

आज त्यासाठी पडू लागल्या

लळा लाऊनी ते इतके गेले

आठवणी स्वप्णी येऊ लागल्या.

नेहमीच ते माझे-माझे

म्हणत राहिलो

पण त्याचा कधी

मी झालोच नाही....

-मयुर वाकचौरे

"There is no end of this poem......."

मी असाच आहे...!

मी असाच आहे

कसाही असलो तरी

फ़क्त तुझाच आहे

भेटलो नाही कधी तरी

भेट तुझी नि माझी नेहमीच आहे

रागवणं हा तर फ़क्त बहाना आहे

प्रेम वाढविण्याचा हा नविन "Formula" आहे

तुझी आठवण येते,हे तर कारण आहे

वेडे, तुला विनाकारण छळणं, हा तर माझा स्वभाव आहे

गप्प कितीही असलो तरी

मनातुन बडबड फ़क्त तुझीच आहे

कविता जरी माझी असली तरी

शब्द मात्र तुझेच आहे

मी असाच आहे कसाही असलो तरी

फ़क्त तुझाच आहे

- मयुर वाकचौरे

मला उत्तर कोण देणार...?

भरारी उडू पाहतं मन हे

पण भावनाना सिमा कोण आखणार...?

वाट दुर जाते ही

पण वाटेत साथ कोण देणार...?

स्वप्न तर खुप पहायची आहे

पण त्याआधी सुखाने झोपुन कोण देणार...?

प्रश्न तर खुप आहेत

पण सर्वाची उत्तरे कुठे मिळणार...?

शत्रु तर खुप आहे वाटेत

पण मित्र कधी मिळणार...?

मिळालेल्या सुदंर जिवनाला

अजून सुदंर कसं बनवणार...?

पडलेल्या ह्या सर्व प्रश्नाचे

मला उत्तर कोण देणार...?

- मयुर वाकचौरे

प्रेम केलं कि अंसच होणार...!

प्रेम केलं कि अंसच होणार....

सहवास कमी दुरावा जास्त मिळणार

नको त्या गोष्टीत अडकून...

डोक्याला नेहमी त्रास होणार

घरच्या नजरेतून वाचून...

समाजाच्या नजरेत नेहमी सापडणार

सुखाच्या शोधात जाताना...

दुःखाच्या जंगलात अडकणार

स्वप्नाच्या नव-नविन दुनियेत भटकताना...

झोप मोडणारे अनेक लोक येणार

प्रेम केलं कि अंसच होणार...

जवळ असून मन दूर होणार

भावनाना साक्ष ठेऊन घेतलेल्या...

शपथी, नेहमीच अधु-या राहणार

भावनाचा उद्रेक होऊन...

हाती मोठी चुक लागणार

मरणापरी आठवेल शब्द हे

प्रेम केलं कि अंसच होणार...!

- मयुर वाकचौरे

याला परेम म्हणता व्हयं.....!

वळख व्हवून निट चार दिस झालं नाय
अन ह्या पोरान्ची झोप उडाली
अन काय बुवा...,
तुम्ही याला परेम म्हणता व्हयं.....

ति दोघं एकमेकाकडे बघुन नुसती हसली काय
अन हि पोरं स्वप्न पाहु लागली
अन काय बुवा...,
तुम्ही याला परेम म्हणता व्हयं.....

एक दिस बाहेर फ़िरायला गेली काय
अन हि पोरं कालेज बुडू लागली
अन काय बुवा...,
तुम्ही याला परेम म्हणता व्हयं.....

एकमेकाच्या मिठित बसुन चार शपथी घेतल्या काय
अन हि पोरं आई-बापाला दुमाजू लागली
अन काय बुवा...,
तुम्ही याला परेम म्हणता व्हयं.....

कुनाचं मन नाय दुखवायचं बुवा मला
पण ऊगाच मनात आलय म्हणून लिहिलयं
अन काय बुवा...,
तुम्हाला एव्हडं राग यायचं कारण काय...?

- मयुर वाकचौरे

तु फ़क्त हो म्हण....!

तु फ़क्त हो म्हण....
चंद्रालाही तुझ्या जवळ आणेन मी
याचा अर्थ असा होत नाही की,
तो खरा असेल......?

तु फ़क्त हो म्हण....
दिवस-रात्र एक करेल मी
याचा अर्थ असा होत नाही की,
२४-तास तुझ्याजवळ बसेल मी......?

तु फ़क्त हो म्हण....
तुझ्यासाठी वाटेल ते करेल मी
याचा अर्थ असा होत नाही की,
माझ्या अनमोल जिवनाची आहुती देइल मी....?

तु फ़क्त हो म्हण....
तुझी सर्व स्वप्ण पूर्न करेल मी
याचा अर्थ असा होत नाही की,
तूला सुखाने झोपुन देइल मी.....?

तु फ़क्त हो म्हण....
गुलाबाच्या पाकळी पेक्शाही जास्त जपेल तुला मी
याचा अर्थ असा होत नाही की,
तुला एखाद्या जुन्या पुस्तकात ठेवेल मी.....?

तु फ़क्त हो म्हण....
सर्व जगला एकत्र करेल मी
याचा अर्थ असा होत नाही की,
भारत-पाक प्रश्न सोडवेल मी.....?

- मयुर वाकचौरे

मी कुठे कविता करतो...!

कोण म्हणतं कि मी कविता करतो
मी तर फ़क्त सत्य कथन करतो
आलेल्या खट्याळ वारयाला दिशा देतो
आणि त्यामगे जाण्याचा प्रयंत्न करतो.

मी कुठे कविता करतो
मी तर फ़क्त शब्दाशी खेळतो
शब्दाचे भाव कळत नसले तरी
ते फ़क्त जोडण्याचं काम मी करतो

मी कुठे कवि सारखा विचार करतो
मी फ़क्त कविता वाचतो
समजत नसली तरी, त्यामधील सत्त्याला
शोधण्याचा लपंडाव मी खेळतो

शब्दाच्या या अश्याच खेळात
सुचते आशिच एक ओळ
तिच फ़क्त कगदावर उतरवतो
आणि सर्व म्हणतात कि मी कविता करतो

नेहमीच लिहिताना होती एखादी चुक
कविता करण्याइतपत मोठा नाही मी
शब्द भंडारातला फ़क्त एक
चोटासा खट्याळ शब्द आहे मी

- मयुर वाकचौरे

मलाही वाटलं प्रेम करावं...!

मलाही वाटलं प्रेम करावं,

म्हणुन मी प्रेम केलं.

आता मला सागा प्रेम मी केलं,

मग तिचं काय गेलं.

मलाही वाटलं स्वंप्ण पहावीत,

म्हणुन मी स्वंप्ण पाहिली.

आता मला सागा स्वंप्ण मी पाहिलीत,

मग तिचं काय गेलं.

मलाही वाटलं मी आनंदी रहावं,

म्हणुन मी आनंदी राहू लागलो.

आता मला सागा आनंदी मी राहू लागलो,

मग तिच काय गेलं.

मलाही वाटलं कि मी कविता करावी,

म्हणुन मी कविता केली.

आता मला सागा कविता मी केली,

मग तिचं काय गेलं.

मलाही वाटलं कि खूप झालं आता,

म्हणून मी "sorry" म्हणालो.

आता मला सागा "sorry" मी म्हणालो,

मग तिचं काय गेलं.

- मयुर वाकचौरे

आजही मी ...!

आजही मी ...!

आजही मी तसाच आहे

जसा पुर्वी होतो,

पण...,

तुलाच कसा दिसत नाही.

आजही मी तिथेच उभा आहे

जिथे पुर्वी तुझी वाट पाहत उभा असायचो

मग...,

तुलाच कसा गवसत नाही.

आजही तेच अश्रु डोळ्यात आहे

जे पुर्वी माझ्या डोळ्यात असायचे

पण...,

ते पाहुनही तुला कसे काही वाटत नाही.

आजही तुझेच नाव ओठावर आहे

जे पुर्वी नेहमीच ओठात असायचे

पण...,

तुला कसे एकू येत नाही.

तुझी मात्र कमालच आहे

सर्व काही ठाऊक आहे तुला,

मग...,

समोर असुन हा लपनडाव कुणासाठी?

-मयुर वाकचौरे

नुकतीच आमची भेट झाली...!

नुकतीच आमची भेट झाली...!

मनातील शेवटची ईछा पुर्ण झाली

खुप सुदर दिसत होती ती आज

वर्णन तरी करु तिच मी

जे कधी मला जमलच नाही.

आज नेमकी तिने तेच विचारल

मी आज कशी दिसते?

सागु तरी काय आता तिला,

हा विचार करता-करताच वेळ निघुन गेला.

पुन्हा समोर असताना काही बोलू शकलो नाही

तिने आजही तेव्हढा वेळ मला दिलाच नाही

नतर खुप काही सुचल,

पण एकायला ती मात्र थाबलीच नाही

करु तरी काय माझ्या या मनाला?

मन आता मात्र त्रास देऊ लागले

सारख समोर तीला घेऊन आठवू लागले

पुन्हा जुण्या आठवणी आठवून,

ते ढसा-ढसा रडू लागले

विसरलो होतो तूला,

मग का भेट्लीस मला.

आता तूच साग,

कस समजाऊ माझ्या वेड्या मनाला?

तु नसताना कसे पाहु एकट्याला

तु नसताना कसे समजाऊ या मनाला

आता तरी नको जाऊस दुर

मझ्यासाठी नव्हे, माझ्या मनासाठी तरी,

समजव तुझ्या कठोर मनाला.

- मयुर वाकचौरे